آمادگی تنها راه موفقیت در جام جهانی نیست

تیم‌های حاضر در جام جهانی برای سازگاری با شرایط آب‌وهوایی و ارتفاع مختلف به انواع روش‌ها روی می‌آورند. از تمرینات در ارتفاع بالا گرفته تا لباس‌های ساخت‌شده‌ی ویژه، فدراسیون‌های فوتبالی سعی می‌کنند هر چه بیشتر برای شرایط خاص تورنمنت آماده شوند. با این حال، تاریخ نشان می‌دهد که این آمادگی‌های پیش‌تر همیشه به نتیجه مطلوب منجر نشده است. بلغارستان در سال ۱۹۷۰، برای آمادگی برای جام جهانی در مکزیک، تیمش را در کوه‌های پیرین تمرین داد تا به ارتفاع و آب‌وهوایی مکزیکوسیتی عادت کنند. اما مشکل اینجا بود که دمای کوه‌های پیرین نزدیک صفر درجه بود، نه بیست درجه مانند مکزیک. برای حل این مشکل، مسئولان تیم به روشی عجیب متوسل شدند: محدود کردن آب‌خوری بازیکنان تا آنان تحت شرایط کم‌آبی بدن بتوانند بازی کنند. این روش ناموفق بود و بلغارستان دو بازی اول خود را در جام جهانی از دست داد. تیم‌های دهه‌ی ۱۹۷۰ معتقد بودند که تمرینات در ارتفاع بالا بهترین راه آمادگی برای جام جهانی در مکزیک است. اسرائیل به اتیوپی و کلرادو رفت، اروگوئه در کیتو و بوگوتا تمرین کرد، و خود مکزیک نیز یک اردوی پنج‌ماهه برگزار کرد که شامل سیزده بازی دوستانه در چهار ماه و سپس دو بازی در برابر تیم اسکاتلندی داندی‌یونایتد بود.‍‍‍